شعر محمد روحانی(نجوا کاشانی) برای میلاد حضرت فاطمه(س)
زن طمانینه ی طبیعت ماست
شو ر و شعر و شعورو فطرت ماست
عشق ، از ایـن پـدیـده گشت پـدیـد
مـهـر اول ، ازیـن بـهــانــه دمـیـد
پشت آدم ، هـمـیشـه حوا یی ست
نقش ِ زن ، شـوکـت ِ شکوفـایی ست
زن اگـر نـیـست ، مـهـربـانـی نیست
عـمـر ِ بـی عـشق ، زنـدگـانی نـیـسـت
زیـنـت زنـدگـی ، حـضـور ِ زن است
روشنـای وجود ، نـور ِ زن اسـت
سـبــد ِ آفـتــاب ، دامــن اوسـت
مهر ، گلخوشه ای ز خرمن اوست
زن ، نـشـان ِ خـداست روی ِ زمـیـن
یـا بـه تـعـبـیـری ، آبــروی زمـیـن
چـون کـه مـادر شود ، بـهــار شود
زنــدگی بـخـش روزگــار شـود
هـنـر ِ مـادری ، بـهـیـن هـنـر است
مادر از هرچه هست ، خوب تر است
هـر چـه فـرزنـد ، با وقار تـر است
سـایــه ی مـادر ، آشکـار تــراست
ای زنـان بــزرگ ایــن دوران
که عـزیــزیـد مـثـل پـاره ی جـان
ایـن هـمـه فـوت و فـن مـبـارک بـاد
بـر شمـا ، روز زن ، مـبـارک بـاد
ایـنـک امـروز ، روز فـاطمـه است
روز ِ گـیـتی فـروز فـاطـمـه اسـت
زنـی از انـتـهـای جـاده ی عشـق
ثـمــر ِ پــاک اســتـفـاده ی عشـق
شـمـع سـوزان ِ خـانـه ی تـوحـیـد
جـلــوه ی بـی کــرانــه ی تــوحـیـد
مـیــوه ی بــوسـتــان پـیـغـمـبـر
روح قــرآن و جـان پـیـغـمـبـر
از تـبــار ِ طــراوت و پـاـکـی
خـاکـی ، امـا بـلـنــد و افـلاکـی
اسـوه ی پـاک بـانـوان ِ جـهـان
جـان ِ پـیـغـمـبـران و فـخـر زمـان
مـیـوه ی بـاغ مـهـر و کـوثـر نـور
شـعـر ِ بـی انـتـهـای دفـتـر ِ نـور
نـفـس قـدسـیـش نسـیـم صـبـا
جـان کـروبـی اش ، شمیم ِ وفا
در شگـفـت از نـمـاز ِ او یـزدان
مـژده بـخـش شـفـاعـتـش قـرآن
آسمان مـانـده کـایـن زمـیـنی کـیست
که به جز جان سرود خوانش نیست
روز و شب ، ذکـر بـر زبـان دارد
سخـنـش چـون دعـاست ، جان دارد
مـثـل مـوسی ، کـلـیم راز خداست
دلش آشفـتـه ی نـمـاز خـداست
طـور در طـور در مـنـاجـات است
مسـت از اشـتـیـاق مـیـقـات است
عـصـمـت ِ جـاری ِ زمان ، زهراست
مـهـر تـابـان بـی کـران ، زهراست
تــا ابــد یــاد او مـبــارک بــاد
روز مـیــلاد او ، مـبــارک باد